ik weet het, ik ben te lang weg geweest.. 

De deurbel ging, pas toen wist ik het zeker, je kwam echt langs.
Tot op het moment van het geluid van de deurbel was ik bang dat je af zou bellen. Bang dat mijn voorgevoelens werden bevestigd. Maar mijn hart maakte een sprongetje. Terwijl ik naar de deur liep dacht ik: "dit is het moment, nu moet je gewoon vertellen wat je voelt! Kom op meid! Je kunt het!" De deur ging open en daar stond je. Ik klapte dicht. Je liep naar binnen en gaf me een kus. Elke stap die ik nam, elke beweging die ik maakte, herrinerde me eraan dat ik het je moest vertellen, dat ik het je moest vragen. en bij de stiltes die er soms heel even vielen dacht ik aan het moment dat ik bij mijn vriendin op de bank zat: ''Ik ga het gewoon doen, net voordat hij weggaat. Ik zeg gewoon, het is ja of nee, niet ertussen in, je vind me leuk of niet. punt.'' Er kwam maar geen goed moment om erover te beginnen. Er was geen enkele aanleiding om het te vertellen. En toen, opeens, was daar de stilte, de blik in je ogen. Dit was het moment. Ik deed mijn mond open om te beginnen en toen kwam mijn zus binnen. ''Heu! Jij ook hier!'' Dag moment. Dag verklaring. Dag antwoord op mijn vraag. 
En toen moest je weg, ik wenste je heel veel plezier op vakantie. Dat ging wel lukken. Nog steeds knaagde het. Nog steeds moest het eruit. Ik wilde niet nog eens 2 weken met deze gevoelens rondlopen. 
Je pakte me vast, gaf me nog een lange zoen, tilde me op, waar ik in je oor fluisterend grapte dat je me niet te erg moest gaan missen. ''Als ik je mis, kom ik terug.'' was je antwoord. ''Dat zal niet gebeuren'' wilde ik nog zeggen, maar wist nog net mijn woorden in te slikken. En toen liep je de deur uit, stapte je in je auto en reed je weg. weg. voor 2 weken. 

En ik heb je nog steeds niet kunnen vertellen dat ik dol op je ben, dat ik mijn leven met jou wil delen. Dat ik het risico wil nemen en wil kijken waar dit op uit loopt. 
En ik heb je nog steeds niet kunnen vragen of jij me leuk vind, wat je voor me voelt en waar je aan denkt als je naar me kijkt, als je me zoent. Vragen die nog lang niet beantwoord zullen worden, misschien wel helemaal nooit.
Maar als je terugkomt van vakantie zal ik het doen, ik weet het zeker, dan zal er dat moment zijn. Dan wordt het een 'ja' of een 'nee.' En niet ertussen in! Punt.